|
|
| Retinoblastoom | Het Oog | Ouders | KiDZ | Media | Nieuws | Informatie | Links | Contact | Sitemap |
 Wat is Retinoblastoom
Chat
Verhalen
 VU Oogheelkunde
De gekleurde bril van...Stichting Oogfonds Nederland
|
Verhalen - van Anoniempje Ik ben een heel gewoon meisje van 18, er is niets aan mij te zien..., bijna niets dan. Ik ben het meisje waar veel jongens hun hoofd nog eens extra naar om draaien als ze haar zien lopen. Het meisje wat genoeg complimenten krijgt. Toen ik een jaar of 1 was, is er bij mij retinoblastoom geconstateerd. Mijn ouders hebben ervoor gekozen om het oog te laten verwijderen. Deze leegte werd opgevuld door een prothese. Een verschil wat je bijna niet kunt zien. Aan mijn andere oog mankeer ik niets, ik zie met mijn ene oog zelfs 20% beter als de meeste mensen. Mijn leven is altijd heel gewoon verlopen. Ik ben gewoon heel open met mijn "handicap"* omgegaan. Totdat ik een jaar of 12 was en naar de middelbare school ging en kinderen me opeens "scheel" gingen noemen. Ik loop het liefste met mijn haar voor heel mijn gezicht zodat er niets te zien is. Op die leeftijd is dat heel moeilijk, nu is het nog steeds een gevoelig onderwerp waar ik niet mee te koop loop. Alleen mijn beste 2 vrienden heb ik het verteld en natuurlijk is mijn familie hier ook van op de hoogte. Het heeft uiteindelijk 3 jaar geduurd voordat ik het mijn vriend verteld heb, hij kon het eerst niet geloven. Ik rijd ook gewoon auto en doe alles wat andere mensen doen, ik mis niets. Soms knal ik met mijn hoofd ergens tegen aan omdat ik het niet zag maar ach..., als dat het maar is. Door die pesterijen op de middelbare school ben ik heel gesloten geworden, vind ik het eng om er over te praten, zelfs om er over te schrijven... Ik hoop dat dat ooit beter wordt. Ik heb geluk gehad, het had veel erger gekund, ik ben gelukkig daar gaat het om! Ik heb retinoblastoom gehad..., en dat is mijn geheim. * Voor mij voelt dit niet als een handicap.
|